ไป
หลิงเย่ยกมือขึ้นกุมหน้าอก ใบหน้าแดงก่ำ อารมณ์ที่เกิดพลุ่งพล่านขึ้นมากะทันหันทำให้อาการเจ็บปวดบนร่างกายหายไปชั่วคราว
สายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นสภาพราวกับคนพิการของหลงเทียนอวี้ โทสะพลันเอ่อท่วมหัวใจของเขา
หมุนตัวเดินออกไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“เจ้าจะไปไหน? กลับมา คิดจะไปตายหรืออย่างไร?”
เสียงของหลินเมิ้งหยาพลันดังขึ้นจากด้านหลัง ฝีเท้าของเขาจึงหยุดชะงัก
แผ่นหลังแผ่ความรู้สึกโศกเศร้า เขายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเหมือนเกลียวคลื่น
“พวกเขาทำลายท่านอ๋อง!”
น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น
หลินเมิ้งหยาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร หลิงเย่เองก็โกรธแค้นพวกเขาไม่ต่างไปจากนาง
“ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนตายไปแล้ว เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไรเล่า?”
“แต่ท่านอ๋อง…หรือจะปล่อยให้เรื่องจบแบบนี้พ่ะย่ะค่ะ?”
หลินเมิ้งหยาย่อมเข้าใจความรู้สึกของหลิงเย่ในเวลานี้ดี แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดหาใช่การแก้แค้นให้หลงเทียนอวี้
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการรักษาอาการบาดเจ็บของเขา
“แน่นอนว่าย่อมไม่จบแต่เพียงเท่านี้ พวกเราจะตามล่าทุกคนที่ทำร้ายเขา สุดท้ายก็ทำลายพวกเขาให้สิ้นซาก”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เหตุเพร
