าะกลัวว่าจะทำให้หลงเทียนอวี้ตื่น แม้ว่าคำพูดจะเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง
“พระชายามีแผนการดีๆ แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เมื่อถูกหลินเมิ้งหยาห้ามเอาไว้ สติสัมปชัญญะของหลิงเย่จึงกลับมา
แต่เขาเองก็เหมือนกับหลินเมิ้งหยาที่พยายามระงับโทสะของตนเอง
เมื่อไหร่ที่มีโอกาส โทสะที่ถูกซ่อนเอาไว้ในใจพร้อมที่จะปะทุออกมาเหมือนถ่านที่รอวันแผดเผาคนเหล่านั้นไม่ให้เหลือแม้แต่เถ้ากระดูก
“เมื่อเย็นพวกคนหามเกี้ยวล้วนกินยาตายหมดแล้ว แต่พวกเขาคิดหรือว่าข้าจะหาเบาะแสอะไรไม่เจอ? ในเมื่อหลงเทียนอวี้ถูกจับในบ้านสกุลจู เช่นนั้นก็เริ่มจากบ้านสกุลจูก็แล้วกัน”
แม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่แววตากลับเคียดแค้น
นี่เป็นใบหน้าที่แท้จริงหลังจากผ่านเพลิงโทสะ หากคนรู้จักมักคุ้นนางได้เห็นคงมิวายต้องรู้สึกหวาดผวา
“สิ่งใดที่พวกเราคิดได้ สิ่งนั้นผู้อื่นย่อมคิดได้เช่นเดียวกัน ตอนนี้เรื่องนี้ยังไม่ถูกแพร่งพรายออกไป เจ้าจงพาคนไปสอดแนมที่บ้านสกุลจู จำเอาไว้ว่าจงปกป้องเพียงจูฉีหยุนและหลานชา ายของเขา แต่จะเป็นการดีที่สุดหากทำให้พวกเขาเห็นว่าคนในครอบครัวถูกคนอื่นเข่นฆ่า เจ้าจงดูแลจูฉีหยุนให้ดี ข้าจะทำให้เขาเห็นทุกคนในตระกูลต้องตายตกกันไปต่อหน้าเขา!”
แววตาห
