ขณะที่คนทั้งบ้านกำลังหลับใหล พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าบนหลังคาจะมีร่างของชายชุดดำนับไม่ถ้วนกระโดดออกไป
อวี้อันคอยคุ้มกันอยู่บริเวณลาน เขาส่งคนไปรายงานเรื่องในวันนี้กับเจ้านายแล้ว
เมื่อนึกถึงสิ่งที่ผู้เป็นนายพูดขึ้นมาได้ เขารู้ได้ทันทีว่าค่ำคืนนี้จะต้องผ่านไปอย่างไม่สงบสุข
“ฝากเจ้าขอบพระทัยเฉินเปี่ยวเกอแทนข้าด้วย หากไม่มีเขาแล้วล่ะก็ เรื่องนี้คงไม่สำเร็จ”
หลินเมิ้งหยาที่ดูแลหลงเทียนอวี้ตลอดทั้งคืนเดินออกมา
ดวงจันทราลอยขึ้นเหนือฟากฟ้า นางแหงนหน้ามองสีของดวงจันทร์ขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฝ่าบาทรับสั่งแล้วว่าให้ปฏิบัติตามคำสั่งของจวิ้นจู่ แต่หนู่ฉายไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง ในเมื่อเรามีหลักฐานแน่นหนาแล้ว เหตุใดจวิ้นจู่จึงไม่ใช้มันเพื่อจับกุมสกุลจูเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”
เหตุเพราะถวายงานรับใช้ฮ่องเต้มานาน ดังนั้นอวี้อันจึงเห็นเหตุการณ์นองเลือดมานับไม่ถ้วนแล้ว
แต่เมื่อเทียบกับวิธีการอันชาญฉลาดและมีเมตตาของฝ่าบาทแล้ว วิธีการของจวิ้นจู่โหดเหี้ยมเยือกเย็นกว่ามาก
จะอธิบายความรู้สึกนี้อย่างไรดีเล่า? หากฝ่าบาทเปรียบดั่งพยัคฆ์บนภูเขา เช่นนั้นจวิ้นจู่ก็เปรียบดั่งอสรพิษ
ภายใต้ใบหน้างดงามดั่งเทพธิดาเก็บซ่อนความน่าพรั่นพรึ
