งเอาไว้
“เรื่องของสกุลจูอาจเกี่ยวข้องกับผู้มีอำนาจของต้าจิ้น ถ้าหากเรื่องนี้กระทบต่อราชสำนักแห่งเมืองหลินเทียนแล้วล่ะก็ ด้วยสถานการณ์ของเฉินเปี่ยวเกอในเวลานี้ เกรงว่าจะมีปัญหาม มากขึ้น เหตุที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้แก่ทุกคน”
แม้จะจับคนของสกุลจูเอาไว้ไม่ได้ แต่หลินเมิ้งหยาพอจะเดาทางของผู้อยู่เบื้องหลังคนนั้นออกแล้ว
เดิมนางสงสัยว่านอกจากฮองเฮาและไท่จื่อแล้ว ต้าจิ้นอาจมีใครบางคนควบคุมราชสำนักเอาไว้
แต่ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าคนกลุ่มนั้นมีตัวตนอยู่จริง อีกทั้งฮองเฮาและไท่จื่อกำลังร่วมมือกับคนเหล่านั้นอยู่
ตอนนี้องค์ชายที่มีคุณสมบัติสั่นคลอนตำแหน่งองค์รัชทายาทได้เห็นจะเป็นหลงเทียนอวี้เพียงผู้เดียว
ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่พวกเขาจับตัวหลงเทียนอวี้ได้แล้ว พวกเขาเลือกที่จะใช้ยาเซินเซียนซ่านเพื่อควบคุมเขา สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่อยากได้เพียงชีวิตของหลงเทียนอวี้เท่าน นั้น
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เพราะเหตุนี้ฝ่าบาทจึงรับสั่งว่าห้ามเอะอะไป แต่หนู่ฉายเองก็เคยได้ยินเรื่องยาเซินเซียนซ่านมาบ้าง ได้ยินมาว่าเมื่อพิษเข้าสู่ร่างจะมิอาจถอนออกได้อย่างง ง่ายดาย ภายภาคหน้าอาจทำลายผู้ที่ถูกวางยา”
