“จวิ้นจู่ ร่างกายของพระองค์อ่อนแอ กินอะไรสักหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากพระองค์เป็นอะไรขึ้นมา ท่านอ๋องจะต้องเสียพระทัยเป็นอย่างมากแน่นอน”
ขนมส่งกลิ่นหอมหวานชวนน้ำลายสอถูกยื่นเข้ามาเบื้องหน้าหลินเมิ้งหยา
แม้กระเพาะจะว่างเปล่าอยู่นานแล้ว แต่นางหยิบขนมมาเพียงชิ้นเดียวแล้วส่งขนมคืนอวี้อัน
“เจ้าเองก็ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้ว น่าจะหิวมากแล้วเช่นกัน รีบกินเถิด”
สายตาของหลินเมิ้งหยาหันกลับไปมองรถม้าของขบวนการค้าอีกครั้ง
นางกลัวว่านางจะพลาดโอกาสช่วยเหลือหลงเทียนอวี้ ตอนนี้นางทำได้เพียงภาวนาขอให้ตนเองมิได้มาช้าจนเกินไป
แต่นางรู้ดีที่สุด หากต้องการออกไปได้อย่างปลอดภัย เช่นนั้นคนธรรมดามักอาศัยช่วงเวลาโพล้เพล้เช่นนี้เพื่อหลบออกจากเมือง
ทว่าดวงตะวันเคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตกจนใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มที อีกเพียงครึ่งชั่วโมงประตูเมืองก็จะปิดลง แต่ทว่านางยังไม่เห็นความผิดปกติอันใด
หรือนางจะประมาทเผลอเรอ ดังนั้นพวกเขาจึงได้รับอนุญาตให้ออกจากประตูเมืองไปแล้ว?
ไตร่ตรองอีกหนหนึ่ง ไม่มีทาง
อย่าว่าแต่การซ่อนคนในรถม้าเลย ต่อให้จะขนถังน้ำออกจากเมืองก็ต้องถูกตรวจตราอย่างละเอียด
ในเมื่อมีการตรวจอย่างเข้มงวดเช่นนี้ แม้แต่หมาแมวเองก็
