ยังไม่อาจเล็ดรอดสายตาของนางไปได้
หรือนางจะเดาผิด? หรือคนพวกนั้นออกไปตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้ว? หรือว่าพวกเขาจะเตรียมออกไปช้ากว่านี้?
ทว่ามีหนึ่งสิ่งที่หลินเมิ้งหยามั่นใจ
หากคิดจะหาประโยชน์จากหลงเทียนอวี้ เช่นนั้นพวกเขาต้องปล่อยให้หลงเทียนอวี้ยังมีชีวิตอยู่
ถึงแม้นางจะมีความเฉลียวฉลาดสักเพียงไหน ทว่าความจริงตรงหน้าทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนกำลังถูกโจมตี
ถ้าหาก.……
หัวใจบีบรัดเข้าหากันแน่น ถ้าหากหลงเทียนอวี้ถูกพาตัวไปนอกเมืองแล้ว เกรงว่าสิ่งที่ตามมาจะต้องน่ากลัวจนยากเกินจะรับไหว
“ใต้เท้า ประตูเมืองกำลังจะปิดแล้ว ไม่รู้ว่าใต้เท้ายังมีคำสั่งใดอีกหรือไม่?”
เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูเมืองรู้สึกลำบากใจอยู่หลายส่วน เขาถูมือเบาๆ ขณะเอ่ยกับอวี้อัน
“ใต้เท้าไม่จำเป็นต้องเกรงใจถึงเพียงนี้ ข้าขอไปถามเจ้านายของข้าสักประเดี๋ยวหนึ่ง”
อวี้อันเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่นมีมารยาท
กิริยามารยาทเช่นนี้เป็นสิ่งที่จั่วชิวเฉินสั่งสอนเอาไว้เป็นอย่างดี เหล่าบ่าวรับใช้ประจำตัวเจ้านายย่อมมีอุปนิสัยใจคอไม่ต่างไปจากเจ้านายของตนเอง
แม้หลินเมิ้งหยาจะมิได้แสดงตัวออกมา แต่คนที่สามารถนำจดหมายเชิญประจำตัวของเซิ่นจวิ้นอ๋องมายื่นได้ย่อมต้องมีฐา
