เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน หากเกิดข้อผิดพลาด ข้าจะลงโทษพวกเจ้า”
ผู้เฝ้าประตูรีบพยักหน้ารับคำสั่งแล้ววิ่งออกไปตามคน
ทว่าพวกทหารที่เตรียมจะเปิดประตูเมืองกลับหยุดชะงักลง แต่ยังคงแสดงท่าทีประหนึ่งว่ากำลังรอคำสั่ง
“คุณหนู ไม่ทราบว่าประตูเมืองจะเปิดได้เมื่อไหร่หรือขอรับ?”
รออยู่ครู่หนึ่งจนเหงื่อผุดซึมตามหน้าผาก
ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดขณะถามหลินเมิ้งหยา
“ใกล้แล้ว ประตูเมืองบานนี้ไม่ค่อยดีนัก หากคิดจะเปิดต้องใช้แรงคนจำนวนมาก เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย อีกเดี๋ยวเขาก็พาคนมาได้แล้ว”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยปลอบประโลมอย่างใจเย็น ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดของนางยังมีเหตุมีผล
ทว่าอีกฝ่ายกลับยิ่งแสดงท่าทีร้อนใจ ส่วนคนอื่นๆ มิได้ใส่ใจหญิงครรภ์แก่ในเกี้ยวเลยแม้แต่น้อย พวกเขาหันหน้ามองทางประตูเมืองอย่างมีความหวัง
หลินเมิ้งหยามั่นใจแล้วว่าเรื่องหญิงใกล้คลอดเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้น!
“ช่างเถิด เช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนพวกท่านทั้งสองแล้ว แม้ลูกสะใภ้ของข้าจะคลอดลูกยาก แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ต้องเสี่ยงตายกับการคลอดลูก ข้าลองกลับไปหาหมอตำแยที่ดีที่สุดก่อนดีก กว่า!”
หลังจากรออีกครู่
