มากความสามารถทุกคน
ยิ่งไปกว่านั้นโหวหลิงอวี้ยังมีความแค้นส่วนตัวกับพวกเขา
แม้ภายนอกเฉียนอวี้หมิงจะแสดงท่าทางจำยอมรับผลการตัดสิน แต่ลึกๆ แล้วในใจเขาอาจมีแผนร้ายซ่อนอยู่ก็เป็นได้
ผู้ผ่านการคัดเลือกทั้งห้าล้วนเป็นหมากชั้นดีในการสร้างความวุ่นวายให้หอป๋ายเฉา
ดังนั้นนางควรจะแอบปกป้องพวกเขาสักหน่อย
“หลิวซวนส่งคนไปแล้ว เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของเขาเถิด”
คำพูดของจั่วชิวอวี้สร้างความฉงนให้หลินเมิ้งหยา
ตั้งแต่หลิวซวนมาถึงเมืองหลวงเก่า เขามักหายหน้าหายตาไปเสมอ แต่ทุกครั้งเขามักจัดแจงงานทุกอย่างได้อย่างทันท่วงที
เกรงว่าเขาคงไม่ใช่เพียงผู้ว่าการธรรมดาเสียแล้ว
“เช่นนั้นก็ดี จริงสิ นกพิราบสื่อสารของพวกเราถูกปล่อยไปแล้วหรือไม่?”
ด้านนอก หนานรุ่ยกำลังเอ่ยปิดพิธี หลังจากนั้นคงเป็นการทักทายเหล่าขุนนาง
แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา คาดว่านางคงกลายเป็นที่รู้จักของทุกคนไปแล้ว
ฉะนั้นนางอย่าเพิ่งไปพบพวกเขาตอนนี้จะดีกว่า
“ปล่อยไปเมื่อคืนแล้ว คนที่คอยจับตามองนางเกือบจะถูกทำร้ายอีกด้วย แต่เจ้าวางใจได้ นางยังไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่ซ่อนตัวอยู่เท่านั้น”
คนที่พวกเขากำลังพูดถึงคือซู่เหมยที่หลินเมิ้งหยาไม่ได้สนใจมาต
