มือของหมอ หากไม่รอบคอบ เช่นนั้นก็อาจทำลายชีวิตคนไข้ไปตลอดชีวิต!”
หลินเมิ้งหยาเอียงคอมอง คิดไม่ถึงเลยว่าอวี้เปี่ยวเกอกับบุรุษผู้นี้จะมีวาสนาต่อกันถึงเพียงนี้
มุมปากหยักยิ้มมีเลศนัย หลินเมิ้งหยามองจั่วชิวอวี้ด้วยสายตาพิลึกพิลั่น
“หากวันหนึ่งเจ้ากลายเป็นผู้อาวุโสสูงสุด เช่นนั้นเก็บเขาไว้เป็นผู้ช่วยเถิด เพียงแต่ผู้อาวุโสในหอป๋ายเฉาอย่างพวกเจ้าล้วนเป็นคนหัวรั้น เช่นนั้นข้าจะไปหาคนหัวอ่อนมาคอยรับใช้พวก กเจ้าได้จากที่ใดกันเล่า?”
“หลิวซวนอย่างไรเล่า เขาดีที่สุดแล้ว”
จั่วชิวอวี้เอ่ยออกมาโดยไม่คิด
“ได้ เช่นนั้นก็หลิวซวนแล้วกัน”
แน่นอนว่าคนมีอุปนิสัยรักความสะอาดผู้นั้นย่อมหัวอ่อนกว่าทั้งสองคนนี้
หากพวกเขาทั้งสามอยู่ด้วยกัน คิก คิก เฉินเปี่ยวเกอคงสบายใจไม่น้อย
เสียงวิวาทบนเวทียังคงดังอย่างต่อเนื่อง แต่เห็นได้ชัดว่าโหวหลิงอวี้เป็นฝ่ายได้เปรียบ
เขาไม่เพียงวิเคราะห์อาการเจ็บป่วยได้ แต่ยังสามารถบอกสูตรยาและวิธีการรักษาอย่างละเอียดถี่ถ้วนได้อีกด้วย แม้แต่คนหยาบกระด้างยังฟังคำอธิบายของเขาได้กระจ่าง
ผู้อาวุโสทั้งห้ายังคงสงบนิ่งมิเอ่ยอันใด
ทว่ามุมปากขอ
