งฉางเทียนหัวกลับเหยียดยิ้มแปลกประหลาด
ผิดกับเฉียนอวี้หมิงที่กำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ส่วนคนอื่นๆ ตกอยู่ในอาการเงียบขรึม
แปลกจริงเชียว ทั้งที่ผู้เข้าแข่งขันกำลังทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดง เหตุใดพวกเขาจึงไม่ออกหน้าห้ามกันเล่า?
ในที่สุดโหวหลิงอวี้ก็ทำให้อีกฝ่ายหมดข้อแก้ตัว
ชายคนที่เพิ่งส่งเสียงวิวาทกับเขาใหญ่โตอยู่ๆ ก็โค้งตัวคำนับเขา
โทสะมลายหายไปจนหมดสิ้น แต่กลับส่งยิ้มชื่นชม
โหวหลิงอวี้ที่เพิ่งจะช่วยชีวิตคนไข้เอาไว้ได้อึ้งงันอยู่กับที่
นี่มัน…เกิดเรื่องอะไรกันแน่?
“แปะ แปะ แปะ…”
ฉางเทียนหัวปรบมือ จากนั้นนอกจากเฉียนอวี้หมิงแล้ว ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างปรบมือตาม
บุรุษร่างสูงใหญ่อย่างโหวหลิงอวี้ยืนนิ่งอึ้งมิขยับเขยื้อน
“ยินดีกับคุณชายโหว เจ้าเป็นคนแรกที่ผ่านหัวข้อที่สามเข้าไปได้!”
ชายคนที่เพิ่งจะทะเลาะวิวาทกับเขาเมื่อครู่พลันส่งเสียงยินดี
โหวหลิงอวี้ตกตะลึง แต่หลังจากได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เขาถึงกับทำอะไรไม่ถูก
ที่แท้นี่ก็เป็นการทดสอบหัวข้อที่สาม
เขามิได้รู้สึกตื่นเต้นดีใจแต่อย่างใด มากที่สุดเห็นจะเป็นความรู้สึกผิด
ยกมือลูบศีรษะตัวเองป้อยๆ ไอหยา ไอหยา ไอหยา ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
ขณะเด
