เรื่องน่าขำขันพลันเกิดขึ้น หลินเมิ้งหยาถือผ้าเช็ดหน้าที่มีลักษณะไม่แตกต่างจากผ้าเช็ดหน้าในมือจูเจียจิงเลยแม้แต่น้อย
อีกฝ่ายจ้องผ้าเช็ดหน้าในมือของนางเขม็ง ราวกับมองสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้
หลินเมิ้งหยาโบกผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปมา สายตาของทุกคนขยับมองตาม
ทุกคนล้วนเป็นเสาหลักของเมืองหลินเทียน ทว่าตอนนี้กลับถูกผ้าเช็ดหน้าของสตรีทำให้สับสนงุนงง
“ใต้เท้าจู ในเมื่ออวี้อันหาผ้าเช็ดหน้าของข้าเจอแล้ว เช่นนั้นหลานชายของท่านก็เก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเอาไว้เถิด แต่ว่า…ของชิ้นนี้ล้วนเป็นของที่เหล่าสตรีใช้ เกรงว่าบุรุษ ตัวโตเก็บเอาไว้คงจะไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่”
แต่ละคำที่เอื้อนเอ่ยทิ่มแทงใจของจูฉีหยุนจนเกือบจะกระอักเป็นเลือดอยู่รอมร่อ
นี่เป็นความเหนือชั้นของนางอย่างหนึ่ง นางไม่คิดเข้าไปโต้เถียงว่าของตรงหน้าเป็นของจริงหรือของปลอม
เหตุเพราะทุกคนที่นี่ล้วนมีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว
เหตุที่หลินเมิ้งหยาไม่ชี้แจง หนึ่งก็เพราะนางอยากให้เรื่องนี้สงบไปเอง ส่วนเหตุผลที่สองก็เพราะนางต้องการทำลายชื่อเสียงของจูเจียจิงให้ป่นปี้
“จวิ้นจู่ ผ้าเช็ดหน้าของข้าเป็น….”
