จูเจียจิงเริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว เขาโบกผ้าเช็ดหน้าเพื่อต้องการแสดงความบริสุทธิ์
“หัวใจคนเราเป็นอิสระ กระดาษย่อมไม่อาจห่อไฟ [1] คุณชายจู ที่นี่มีคนมากมาย ข้าเองก็อดที่จะชี้แนะเจ้าสักสองสามคำไม่ได้”
สาดน้ำมันราดน้ำส้มสายชู [2] หลินเมิ้งหยาหว่านล้อมชายหนุ่มที่ยังไม่ประสีประสาตรงหน้า
ตอนนี้นางรู้แผนการของจูฉีหยุนแล้ว
เขาก็แค่อยากทำให้นางกลายเป็นผู้หญิงต่ำช้านอกใจสามีมิใช่หรือ?
บางทีชื่อเสียงเสื่อมเสียเหล่านั้นอาจหมายถึงชีวิตของหญิงสาวคนอื่น
แต่สำหรับนางแล้ว นางไม่มีวันยอมปล่อยให้ชีวิตของตนเองต้องถูกทำลายเพราะถ้อยคำของคนอื่น
“ข้าออกมานานแล้ว เกรงว่าเซิ่นจวิ้นอ๋องอาจจะตำหนิเอาได้ ข้าขอลาทุกท่านตรงนี้เลยก็แล้วกัน”
พูดจบ หลินเมิ้งหยาก็เดินกลับออกไป
มองตามนางที่ไร้ซึ่งท่าทีกระวนกระวาย หัวใจของพวกเขาเริ่มปรากฏสมมติฐานของตนเอง
หลินเมิ้งหยาไม่กังวลเลยแม้แต่น้อยว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป นางมิจำเป็นต้องกังวล
โดนกล่าวหาซุบซินนินทาแล้วอย่างไรเล่า?
มุมปากหยักยิ้มน้อยๆ หลินเมิ้งหยาขยับเท้าเดินนวยนาดพร้อมทั้งพยักหน้าเบาๆ ท่าทางราวกับกำลังสำรวจกองทหารเกียรติยศอย่างไรอย่างนั้น
การติฉินนินทาของพวกบุรุษมิช้าไปกว่าเห
