ล่าสตรีเลยแม้แต่กระผีกเดียว
ขณะเดียวกัน ภายในใจของทุกคนล้วนมีภาพลักษณ์ของอันเล่อจวิ้นจู่แตกต่างกันออกไป
ทว่าหลินเมิ้งหยาไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
เดินลับหายไปท่ามกลางสายตาที่กำลังจับจ้อง
“จวิ้นจู่ของข้า เหตุใดท่านจึงไม่กังวลใจเลยแม้แต่น้อยเล่า?”
อวี้อันยกมือขึ้นปาดเหงื่อ หากมิใช่เพราะหางตาของเขาเหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าในวงแขนของจูเจียจิง ดังนั้นจึงรีบนำผ้าเช็ดหน้าที่เคยเตรียมเอาไว้ให้นางนานแล้วออกมาได้ทันท่วงทีแล ล้วล่ะก็ เกรงว่าวันนี้ชื่อเสียงของจวิ้นจู่คงถูกพวกคนเหล่านั้นทำลายจนย่อยยับ
“ข้าต้องกังวลเรื่องใดกันเล่า? จะว่าไปก็เป็นแค่เรื่องชู้สาวแต่เพียงเท่านั้น เมื่อถึงเวลานั้นข้าก็แค่สะบัดก้นหนีหายไปก็พอแล้ว ถึงอย่างไรชื่อเสียงของข้าก็ถูกเล่าขานอยู่ในย ยุทธภพอยู่แล้ว”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมีเลศนัย ราวกับว่าแม้อวี้อันจะไม่นำผ้าเช็ดหน้าออกมา นางก็มีวิธีเอาตัวรอด
เพียงเดินกลับไปถึงเวทีรับชมบนชั้นสอง เสียงของจั่วชิวอวี้ก็ลอยมา
“เจ้านี่หนา เหตุใดจึงไม่ยอมอยู่เฉยๆ เลยเล่า”
เดินผ่านประตู
