นแววตาถูกแทนที่ด้วยความสงสัย
“ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรเล่า? เขาช่วยเหลือกระทั่งยาสมุนไพรที่ไร้ชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นข้าผู้มีใบหน้างดงามดั่งบุปผากำลังถูกบุรุษตัวโตเหล่านั้นรังแก ขอเพียงเป็นคนที่มีความยุติธรร รมในหัวใจ เขาย่อมต้องเสนอตัวช่วยเหลือข้าอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าจูเจียจิงนั่นก็จะกลายเป็นพวกคนสองหน้าดาบสามคมที่ต้องการใส่ร้ายข้า”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงเนิบนาบ ทั้งความหวาดกลัว ทั้งท่าท่างร้อนใจล้วนเป็นการแสดงของนางทั้งสิ้น
จุดประสงค์ก็เพื่อกระตุ้นความเห็นใจของผู้อื่น
คิดไม่ถึงเลยว่านางจะแสดงดีจนเกินไป แต่ทว่ากลับถูกคนหวังดีอย่างอวี้อันแก้ไขสถานการณ์ให้นางเสียก่อน
ดังนั้นนางจึงต้องพายเรือตามน้ำและปล่อยให้คนเหล่านั้นคิดหาคำตอบกันเอาเอง
“เช่นนั้นแสดงว่าหนู่ฉายทำเสียเรื่องไปแล้ว จวิ้นจู่ หนู่ฉายผิดเองพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ได้โปรดลงโทษด้วย”
ก้มหน้าลง อวี้อันเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่โกรธเขา แล้วยังส่งยิ้มตาหยี
“เจ้าเองก็มีความดีความชอบอยู่ไม่น้อย แม้คราวนี้ชื่อเสียงของข้าจะเสียหาย แต่คนที่โชคร้ายจริงๆ คือจูเจียจิงค
