นนั้นต่างหาก”
อวี้อันเงยหน้าขึ้นพร้อมทั้งส่งสายตาฉงนไปทางจวิ้นจู่
หลินเมิ้งหยาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะอธิบาย
“จูเจียจิงเป็นชายหนุ่มรูปงาม คราวนี้สกุลจูตั้งใจส่งเขาเข้าไปเป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉา แต่เจ้าลองตรองดูเถิด เรื่องที่เกิดขึ้นในคราวนี้จะต้องอยู่ในความทรงจำของทุกคนอีก กนาน ยิ่งไปกว่านั้นหากมีคนพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ดีไม่ดีคงถูกใส่สีตีไข่เพิ่มอีกหลายคำ เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าคิดหรือว่าจูเจียจิงจะยังมีโอกาสเป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉา? แ แม้ว่าเขาจะเข้ารอบ แต่เขาจะได้รับตำแหน่งนั้นจริงๆ หรือ?”
อวี้อันอึ้งงันพูดไม่ออก ที่แท้เหตุที่จวิ้นจู่ยอมปล่อยให้ชื่อเสียงของตนเองเสื่อมเสียก็เพราะต้องการทำลายจูเจียจิงให้สิ้นซาก
ใช่แล้ว แม้มองผิวเผินอาจจะไม่กระทบต่อสิ่งใด แต่หลังจากนี้หากจูเจียจิงคิดจะครอบครองตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุดก็คงไร้โอกาสแล้ว
แม้แผนการใช้มีดบิ่นเฉือนเนื้อของจวิ้นจู่ในคราวนี้จะเชื่องช้า ทว่ากลับให้คนเจ็บปวดจนตาย
“เปี่ยวเม่ย เจ้าอำมหิตถึงเพียงนี้ เจ้าไม่กลัวน้องเขยจะหนีไปกร
