บุตรสาวของหลินมู่จือและชายาเอกขององค์ชายแห่งต้าจิ้น
หากมีคนบังอาจจับนางขังเพราะเรื่องส่วนตัว เช่นนั้นสงครามระหว่างดินแดนคงเกิดขึ้นเป็นแน่
ทว่าวิธีนี้ของหลินเมิ้งหยาหาใช่วิธีอันชาญฉลาด
เหตุเพราะการนำสงครามมาข่มขู่ขุนนาง เช่นนั้นปฏิกิริยาตอบสนองยิ่งรุนแรง
ผลปรากฏว่าเริ่มมีคนรีบเอ่ยโน้มน้าวใต้เท้าจูแล้ว
ตอนนี้หลินเมิ้งหยามิต่างอันใดจากมันฝรั่งร้อนในเตา ทุกคนล้วนอยากหาประโยชน์จากนาง แต่กลับไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามา
กวาดตามอง หลินเมิ้งหยามิได้รู้สึกผิดหวัง
ไม่ว่าอย่างไร ยิ่งนางมีความสัมพันธ์กับเมืองหลินเทียนน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อตัวนางเอง
ต้าจิ้นต่างหากที่เป็นบ้านของนาง ไม่ว่าเมืองหลินเทียนจะดีต่อนางมากสักเพียงไหน แต่สุดท้ายนางก็ต้องกลับไปยังต้าจิ้นเพื่อดำรงตำแหน่งชายาอวี้ต่อไป
“ฮึ ข้าจะปล่อยเจ้าไปชั่วคราว แต่พวกเราเมืองหลินเทียนล้วนให้ความสำคัญกับเรื่องมารยาท หากชายาอวี้มิได้รับเชิญ เช่นนั้นก็มิควรเข้ามาย่างกรายในหอป๋ายเฉา!”
ใต้เท้าจูพ่นลมหายใจออกจากจมูกดังพรืด คำพูดของเขาแสดงให้เห็นว่าหลินเมิ้งหยาเป็นคนนอก
แต่เพราะฐานะของนางค่อนข้างพิเศษ ดังนั้นจึงมิอาจเสียมารยาทกับนางได้เสียทีเดียว
