ร้อน พระองค์ก็เลยใช้ผ้าเช็ดเหงื่อที่ไหลซึม แต่ตอนที่พระองค์เดินออกมา พระองค์ลืมไว้บนโต๊ะน้ำชาที่ชั้นสอง จริงสิ เมื่อครู่มีใต้เท้าหลายท่านไปถวายพระพรจวิ้นอ๋อง จวิ้นอ๋องยังเอ่ยล้อเลียนเลยว่าพระองค์วางของไม่เป็นที่”
คำพูดของอวี้อันทำให้เหตุการณ์ตรงหน้าสงบลง
หลินเมิ้งหยาแสร้งแสดงท่าทีไร้เดียงสา จากนั้นจึงหันไปมองจูเจียจิงและจูฉีหยุน
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าจำได้แล้วว่าอวี้อันตามรับใช้ข้าไม่ห่างตั้งแต่เดินออกจากเวทีรับชมบนชั้นสอง เช่นนั้นทุกคนลองถามดูสักหน่อยเถิดว่าผ้าเช็ดหน้าผืนใดกันแน่ที่เป็นของข้า?”
