“ขอบคุณผู้อาวุโสหนานยิ่งนักขอรับ”
บุรุษสกุลโหวได้รับชัยชนะไปในที่สุด ทว่าแม้จะปลอดภัยแล้ว แต่สีหน้าของเขาไม่ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย
แต่เป็นเหมือนการจ้องมองศัตรู สุดท้ายก็ต้องถอยหลังกลับอย่างไม่เต็มใจ
หากมิใช่เพราะมีจั่วชิวอวี้คอยอธิบาย หลินเมิ้งหยาคงคิดว่าชายหนุ่มสกุลโหวผู้นี้ไม่รู้จักเสียดายโอกาสที่ได้รับ
“เหตุที่หนานรุ่ยให้ความสำคัญกับเด็กสกุลโหวคนนั้นก็เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสกุลโหวค่อนข้างดี ท่ามกลางการต่อสู้ปล้นชิงตามไฟ [1] หากมิได้สกุลโหวช่วยเหลือเอาไว้ เกรงว่า าทรัพย์สินสกุลหนานคงสูญสิ้นไปหมดแล้ว”
ที่แท้ก็พวกโจรนี่เอง หลินเมิ้งหยาเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่าเพราะเหตุใดคนรุ่นหลังจึงไม่รู้สึกยำเกรงพวกเขา
หากเป็นนาง ป่านนี้คงทะเลาะกันจนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินไปแล้ว
ชายหนุ่มสกุลโหวโค้งคำนับ จากนั้นก็ไม่มีใครหาเรื่องเขาอีก
หลังจากผ่านมือเขา ยาสมุนไพรเหล่านั้นถูกจำแนกออกมาอย่างง่ายดาย
ผู้เข้าแข่งขันที่ทำการทดสอบเสร็จแล้วเพิ่มจำนวนขึ้นราวสิบกว่าคน ก้านธูปยังเหลืออีกเพียงเล็กน้อย คาดว่าผู้ผ่านการทดสอบคงมีไม่ถึงครึ่ง
เคร้ง…
เสียงฆ้องและกลองดังสนั่นเป็
