ว่านั้นนางและจั่วชิวอวี้คอยดึงดูดความสนใจของพวกคนเหล่านั้นอยู่ ดังนั้นเขาจึงสามารถแอบสังเกตการณ์ได้อย่างลับๆ
คาดว่าเมืองหลวงว่างเทียนในเวลานี้นี้คงมีข่าวว่าฮ่องเต้มีพระพลานามัยไม่แข็งแรงหรือไม่ก็ล้มป่วยกระมัง
แต่ใครจะเดาได้บ้างว่าจั่วชิวเฉินเดินทางมายังเมืองหลวงเก่าแห่งนี้?
แม้จะถูกจับได้ แต่อวี้อันกลับมิได้แสดงท่าทีตื่นตะลึงมากนัก
แย้มยิ้มด้วยความเลื่อมใส ก่อนจะกระซิบเสียงเบา
“เพราะเหตุนี้ฝ่าบาทจึงรับสั่งว่าเขาสามารถปิดบังทุกคนได้ ยกเว้นอันเล่อจวิ้นจู่ เชิญเสด็จทางนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ”
คนภายนอกถูกไล่ออกไปจนหมดแล้ว อวี้อันนำทางนางเดินลึกเข้าไปในชั้นสอง
หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจอยู่หลายส่วน หอป๋ายเฉาเป็นผู้สร้างสถานที่แข่งขันขึ้นมิใช่หรือ? เหตุใดอวี้อันจึงรู้จักเส้นทางเป็นอย่างดี?
ในที่สุดก็เดินมาถึงด้านในสุด อวี้อันหันซ้ายแลขวาด้วยความระมัดระวัง จากนั้นจึงเคาะกำแพงเบาๆ สามครั้ง
รออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออก
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องมา”
ภายในห้องจั่วชิวเฉินในชุดหรูหราหยักยิ้มรอท่าหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่เขาเพิ่งลุกอย่างไม่เกรงใจ
“พระองค์กำลังทำอะไรอยู่กั
