ดูแลดุจดั่งนางฟ้า ทุกการเคลื่อนไหวของนางสามารถทำให้ราษฎร์์นำไปซุบซิบนินทาได้ทั่วทั้งเมือง
ดังนั้นนางจึงเลิกที่จะอยู่อย่างหลบซ่อนและเผชิญหน้าออกไปตรงๆ
“ข้าไม่ไป เจ้ากับอวี้อันระวังตัวด้วย”
สีหน้าจั่วชิวอวี้เคร่งขรึม คาดว่าคงกำลังกังวลเรื่องการชิงตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุด
ตอนนี้หลินเมิ้งหยามิอาจช่วยเหลือเขาได้ ดังนั้นจึงก้าวออกจากม่านไข่มุกพร้อมกับอวี้อัน
“ไปเถิด พาข้าไปหาเฉินเปี่ยวเกอหน่อย”
ด้านนอก หลินเมิ้งหยากระซิบเสียงเบาโดยมีเพียงอวี้อันเท่านั้นที่ได้ยิน
อวี้อันอึ้งงันอยู่กับที่ เขาไม่รู้ว่าตนเองเผยพิรุธออกไปตั้งแต่เมื่อไร จวิ้นจู่จึงรับรู้ถึงการมาของฮ่องเต้ได้
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แต่เพราะกลิ่นยาประจำตัวของเฉินเปี่ยวเกอฟุ้งกระจายออกมา คนทั่วไปไม่ได้กลิ่นหรอก แต่กลิ่นนั้นไม่อาจเล็ดรอดจมูกของข้าได้”
ตั้งแต่การแข่งขันเริ่มต้น กลิ่นยาประจำตัวของเฉินเปี่ยวเกอก็ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศแล้ว
น่าเสียดายที่มิอาจหนีรอดประสาทการรับกลิ่นของนางไปได้
จะว่าไปแล้ว เฉินเปี่ยวเกอให้ความสำคัญกับการแข่งขันในคราวนี้มากถึงขั้นส่งขันทีมากความสามารถเช่นนี้มาอยู่ข้างกายนาง เช่นนั้นแล้วเขาจะพลาดโอกาสสำคัญนี้ได้อย่างไร?
ยิ่งไปก
