เหมือนกับชื่อของตนเอง
คนหนึ่งฉุนเฉียวง่าย อีกคนอ่อนโยน
พวกเขาสองพี่น้องรับผิดชอบหน้าที่ดูแลลูกศิษย์และหมอทุกคน ดังนั้นอำนาจจึงมีมากล้นฟ้า
ทว่าพวกเขาสองพี่น้องมิได้มีใจสมัครสมานสามัคคีกันเท่าไรนัก ดังนั้นเฉียนอวี้หมิงและหนานรุ่ยจึงสามารถเข้ามาแทรกแซงได้
ชื่อของพวกเขาทั้งห้าที่ถูกวางเรียบกันบนเวทียิ่งใหญ่อลังการกว่าของพวกหลินเมิ้งหยามาก
“อีกเดี๋ยวก็จบแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปพบกับผู้อาวุโสฉาง ฮวงซงเคยเกริ่นเรื่องนี้ไปก่อนหน้านั้นแล้ว คาดว่าเขาจะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้าอย่างแน่นอน”
แม้จั่วชิวอวี้จะรู้สึกตื่นเต้น แต่เพราะมีญาติผู้น้องอย่างหลินเมิ้งหยานั่งอยู่ด้วย ดังนั้นเขาจึงต้องแสร้งแสดงท่าทางสงบนิ่ง
นอกจากฉางเทียนหัวแล้ว ผู้อาวุโสคนอื่นล้วนมีความหลังกับเขาทั้งสิ้น
หรืออาจพูดว่าพวกเขาล้วนมีความแค้นฝังหุ่นต่อกัน
“อวี้เปี่ยวเกอเป็นอะไรไป?”
หลินเมิ้งหยาสัมผัสได้ถึงความกดดันของจั่วชิวอวี้ แม้คนเหล่านั้นจะน่ารังเกียจ แต่ก็มิน่าส่งผลทำให้จั่วชิวอวี้มีอาการเปลี่ยนไปเช่นนี้
ผงะเล็กน้อย จั่วชิวอวี้มองหน้าน้องสาวตนเอง ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่มีอะไร”
เรื่องบางเรื่องเขาไม่ควรบอกหลินเมิ้งหยาจะดีกว่า ต
