ั้นสหายที่เคยกินเคยนอนกับพวกเขากินยาเม็ดหนึ่งเข้าไปแล้วกลายเป็นคนเสียสติแทบจะทันที
ได้ยินมาว่าพวกแพทย์พิษมักจะเลี้ยงมนุษย์ลองยาเอาไว้
เกรงว่าสิ่งที่ต้องเจอจะต้องทรมานเป็นอย่างยิ่ง
“ข้าไม่รีบ พวกเจ้าเองก็ไม่ต้องรีบเช่นเดียวกัน แต่ทันทีทีพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก เช่นนั้นพวกเจ้าต้องเลือกแล้วว่าใครจะเป็นผู้อยู่รอดคนนั้น พวกเจ้าค่อยๆ เลือก ข้ารอได้ ”
อวี้อันสั่งให้คนยกโต๊ะเก้าอี้คอยท่าอยู่นานแล้ว หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสง่างาม ยาเม็ดกลมกลึงหลากสีถูกวางลงบนถาดใบหนึ่ง
เม็ดยาหลากสีบนถาดสีขาวหยกท่ามกลางแสงเทียนช่างน่าพิศวงเป็นอย่างยิ่ง
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีโอกาสรอด ดังนั้นบรรยากาศจึงอึมครึมขึ้นมา
เมื่อโอกาสรอดอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าใครก็รู้สึกหวั่นไหว
ยิ่งไปกว่านั้นนางประกาศชัดเจนแล้วว่าคนที่เหลือทั้งหกจะต้องกินยา
ความรู้สึกหวาดกลัวคืบคลานเกาะกุมจิตใจของพวกเขาทีละน้อย
“อย่าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะหลอกพวกเราได้! พี่น้องเอ๋ย พี่ใหญ่ขอล่วงหน้าไปก่อนแล้ว!”
เสียงแข็งกร้าวเย็นชาดังขึ้น หลินเมิ้งหยาหันไปมองใบหน้าถมึงทึงของชายร่างกำยำคนนั้น
รนหาที่ตาย? ล้อเล่นหรือไร ขณะที่ชายคนนั้นคิดจะก
