หลินเมิ้งหยาไม่อยากทำให้คนอื่นต้องตื่นตระหนก นางพยุงเย่เข้าไปในห้องของตน
ท่ามกลางแสงเทียน นางเพิ่งรู้ว่าเย่ได้รับบาดเจ็บสาหัส
เสื้อผ้าขาดวิ่น บาดแผลทั้งหมดล้วนเกิดจากอาวุธทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่นางสำรวจบาดแผลแล้ว นางจึงรู้ว่าอาวุธเหล่านั้นเคลือบยาพิษเอาไว้
โชคดีที่นางเคยมอบยาแก้สารพัดพิษให้แก่เย่และหลงเทียนอวี้ มิเช่นนั้นป่านนี้เย่คงสิ้นชีพอยู่ที่นั่นแล้ว
“พวกเราไปพบกับคนที่ท่านอ๋องพามาด้านนอกประตูเมือง แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่พวกคนเหล่านั้นจากไปก็มีคนบุกเข้ามาโจมตีพวกเรา แม้องครักษ์ของท่านอ๋องจะพยายามต่อต้าน แต่สุดท้ายแล้ว วท่านอ๋องก็เพลี้ยงพล้ำแล้วถูกคนพวกนั้นจับตัวไป ข้าได้รับคำสั่งจากท่านอ๋อง ดังนั้นจึงใช้พลังกุยซี [1] หลบเลี่ยงการตรวจลมหายใจของพวกเขามาได้”
หลินเมิ้งหยานำยาอีกหลายชนิดมาให้เย่กิน ดังนั้นอาการของเขาจึงดีขึ้น
เรื่องที่หลงเทียนอวี้ถูกลักพาตัวไปทำให้หลินเมิ้งหยาแทบสิ้นสติ
“ท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
แม้หลินเมิ้งหยาจะนั่งอยู่ ทว่าแววตากลับมืดลง
ลมหายใจติดขัด สายตาจับจ้องเย่ที่ได้รับบาดเจ็บนิ่ง
“ไม่พ่ะย่ะค่ะ พวกมันไม่กล้าทำร้ายท่านอ๋อง”
เย่ส่ายหน้าปฏิเสธขณะเอ่ยตอบ
ฝ
