่ามือกำแน่น แม้หลินเมิ้งหยาจะมีท่าทีสงบนิ่ง แต่ร่างกายที่แข็งเกร็งทำให้อีกฝ่ายรู้ว่านางกำลังร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
พยายามปลอบโยนตัวเอง นางจะร้อนใจไม่ได้ นางจะว้าวุ่นไม่ได้ นางจะต้องสงบนิ่ง มิเช่นนั้นหลงเทียนอวี้อาจได้รับบาดเจ็บ
“จากที่เจ้าพูดคนพวกนั้นเพียงแค่ต้องการพาตัวท่านอ๋องไปเท่านั้นใช่หรือไม่? นอกจากเจ้าแล้วยังมีใครรอดชีวิตอีกหรือไม่?”
เย่ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงส่ายหน้า
เหตุที่เขาสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ หนึ่งก็เพราะใช้วิชาการหายใจแบบเต่า สองก็เพราะบาดแผลที่เขาได้รับล้วนถูกพิษฝังเอาไว้
คาดว่าคนอื่นคงไม่โชคดีเท่าเขา
“บัดซบ!”
หลินเมิ้งหยาสบถเสียงเบา นางเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าหากหลี่หยวนส่งคนมาสอดแนมภายในจวนได้ เช่นนั้นการเคลื่อนไหวของหลงเทียนอวี้คงตกอยู่ในสายตาของพวกเขาแต่แรกแล้ว
แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเพราะเหตุใดพวกเขาจึงต้องการลักพาตัวหลงเทียนอวี้ไป?
“พระชายา ตอนนี้ท่านอ๋องตกอยู่ในอันตราย พระองค์ได้โปรดออกคำสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ร่างกายของหลิงเย่เกินขีดจำกัดแล้ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังส่งเสียงร้อนรนออกมา
หลงเทียนอวี้มีความสำคัญยิ่ง แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ร้อนใจจนแทบจะทำอ
