ะไรไม่ถูกแล้ว แต่ถึงกระนั้นนางก็พยายามระงับความรู้สึกของตนเอง
เพียงแต่…ชุดสวยงามหรูหราของนางบัดนี้ถูกนิ้วมือเรียวยาวดั่งหยกขยำจนยับย่น
“เจ้าพักฟื้นก่อนเถิด อย่าให้ใครเห็นการมีอยู่ของเจ้าเป็นอันขาด ข้าจะคิดหาวิธีช่วยหลงเทียนอวี้เอง”
แม้หลิงเย่จะร้อนใจ แต่ตอนนี้ความหวังเดียวของเขาก็คือพระชายา
ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในที่สุดเขาก็มิอาจทานทนได้อีกต่อไป เพียงพริบตาเดียวดวงตาก็เหลือกขึ้น ก่อนที่ทั้งร่างจะร่วงลงไปกองกับเตียง
แม้เตียงนอนจะเปรอะเปื้อนเพราะเลือดของหลิงเย่
แต่หลินเมิ้งหยาไม่สนใจ ตอนนี้นางอยากจะโบยบินไปอยู่ข้างกายหลงเทียนอวี้เหลือเกิน
ทว่าความเป็นจริงทำให้นางต้องทำแผลเพื่อรักษาอาการของเย่ก่อน
คาดว่าคนที่หลงเทียนอวี้พามาด้วยคงมอดม้วยหมดแล้ว คนของจั่วชิวอวี้เองก็กำลังจับตามองหลี่หยวน
ตอนนี้นางต้องอาศัยเพียงพละกำลังของตัวเอง
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นทำแผลให้หลิงเย่ด้วยแขนข้างเดียว
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเหลือกขึ้นจนไม่รู้ว่ายังมีสติอยู่หรือไม่ แต่หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ เกรงว่าเลือดคงไหลหมดตัว
ปิดดวงตาทั้งสองข้างลง ใช้ผ้าเช็ดใบหน้าที่ขาวซีดเสียยิ่งกว่ากระดาษ
หลินเมิ้งห
