ยาพบความลับหนึ่งเข้าโดยมิได้ตั้งใจ ดูเหมือนว่าใบหน้าของเขาจะเป็นของปลอม
เอื้อมมือไปดึงบาดแผลบนใบหน้าของเขาออก
หน้ากากหนังบางๆ หลุดออกจากใบหน้าของเขา
ใบหน้าภายใต้หน้ากากแผ่นนั้นขาวซีด แต่หลินเมิ้งหยาที่กำลังมองอยู่ถึงกับตื่นตะลึง
เป็นไปได้อย่างไร…
ขนตางอนยาวสะท้อนแสงเทียนจนเกิดเป็นเงา ดั้งโด่ง กลีบปากบางไร้สีเลือด
ใบหน้าภายใต้หน้ากากของหลิงเย่เหมือนกับใบหน้าของหลงเทียนอวี้ถึงแปดส่วน
แม้นางจะไม่มีทางจำฟู่จวินของตนเองผิดไป แต่หากคนที่ไม่รู้จักหลงเทียนอวี้ดีพอได้เห็น รับรองว่าพวกเขาจะต้องจำผิดคนอย่างแน่นอน
เมื่อเทียบกับใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของหลงเทียนอวี้แล้ว ใบหน้าของหลิงเย่มิได้อำมหิตเหมือนกับหลงเทียนอวี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่คมเข้มเท่าฟู่จวินของนาง
ใบหน้าของเย่ทำให้หลินเมิ้งหยาอึ้งงันเล็กน้อย
แต่ถึงกระนั้นก็ยังค่อยๆ ถอดเสื้อท่อนบนของเขาออก ก่อนจะสำรวจบาดแผลของอีกฝ่าย
มองดูคราบเลือดบนผิวขาวซีด เหตุเพราะฤทธิ์ของยาพิษ ดังนั้นบาดแผลจึงกลายเป็นสีแดงเข้ม
หลินเมิ้งหยาไม่มีทางเลือก นางทำได้เพียงโปะยาบริเวณบาดแผลของเขา
โชคดีที่ได้รับบาดเจ็บเพียงบริเวณผิวหนังเท่านั้น มิได้บาดเจ็บลึกถึงกระดูก มิเช่นนั
