การปรากฏตัวของหลินเมิ้งหยาทำให้คนเหล่านั้นตัวสั่นเทิ้ม
จิตใจของนางผิดแผกแปลกประหลาด ซ้ำวิธีลงมือยังโหดเหี้ยมอำมหิต
ภาพเหตุการณ์ของชายคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของพวกเขา
เวลานี้นางปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มอีกครา ท่าทางประหนึ่งคนเชือดหมูที่กำลังประเมินหมูในอวยอย่างพวกเขา
ไม่ บางทีคำว่าเพชฌฆาตฝีมือฉกาจอาจเหมาะสมกับสถานการณ์เช่นนี้มากกว่า
“อย่ากลัวไปเลย ในมือของพวกเจ้าทุกคนล้วนกำสิ่งที่ข้าสนใจใคร่รู้อยู่ แน่นอนว่าข้าไม่มีทางทำร้ายพวกเจ้าง่ายๆ อย่างแน่นอน พวกเจ้าสามารถนำสิ่งเหล่านั้นมาเป็นทุนในการต่อรองราคา ากับข้าได้”
คิดไม่ถึงเลยว่าคำแรกที่นางพูดคือการสอนวิธีเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของนาง
มิใช่การขู่บังคับเพื่อล้วงเอาข้อมูล แต่ถึงกระนั้นการกระทำของนางเช่นนี้กลับทำให้พวกเขาไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย
“น่าเสียดาย….”
หลินเมิ้งหยาพลิกลิ้น อยู่ๆ แววตาก็ฉายแววลำบากใจ
“น่าเสียดายที่ผู้ได้รับโอกาสนั้นมีเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นข้ายินดีที่จะให้พวกเจ้าได้เป็นมนุษย์ลองยาของข้า”
มือซ้ายแบออก ยาลูกกลอนเม็ดกลมหลากสีสันหกลูกนอนนิ่งอยู่ในฝ่ามือของนาง
ขณะเดียวกันหัวใจของชายทั้งเจ็ดล้วนสั่นระรัวดั่งกลอง
ตอนน
