ลงเทียนอวี้เชื่อมั่นในตัวหลินเมิ้งหยา
นางเป็นคนฉลาด สักวันหนึ่งนางจะต้องก้าวผ่านความเจ็บปวดได้
“อืม หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น จริงสิ เรื่องที่เจ้าคุยกับฮวงซงเอาไว้เป็นเช่นไร?”
เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา จั่วชิวอวี้มักแสดงท่าทางโง่เขลาอยู่เสมอ
เขามักจะปล่อยให้นางรังแกเพื่อทำให้นางอารมณ์ดี
ถ้าหากคนที่เติบโตมาในวังหลวงตั้งแต่วัยเยาว์เช่นเขาเป็นเพียงคนใสซื่อไร้เดียงสา เช่นนั้นเขาคงไม่มีชีวิตรอดจนถึงทุกวันนี้
ดวงตาสงบนิ่งคมกริบสะท้อนภาพจั่วชิวเฉินในแววตา
“ทั้งหมดราบรื่นดี วันที่เจ้ากลายเป็นผู้อาวุโสแห่งหอป๋ายเฉา วันนั้นจะเป็นวันกวาดล้าง”
เก็บซ่อนความรู้สึกลึกซึ้งระหว่างชายหญิงไว้ในใจ ร่างสูงโปร่งงดงามดั่งหยกของหลงเทียนอวี้สะท้อนความเย็นชาผ่านทางสีหน้า
เขาในเวลานี้มิต่างอันใดจากเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายซิวหลัว ไม่ว่าใครก็มิอาจรอดพ้นจากกับดักที่เขาวางเอาไว้ได้
กลิ่นคาวเลือดได้ปลุกสัตว์ร้ายเหล่านั้นให้ตื่นขึ้นมาแล้ว
ส่วนหลงเทียนอวี้เปรียบเสมือนราชาของพวกปีศาจร้าย
การเข่นฆ่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
หลินเมิ้งหยาออกจากระบบเซินหนง ก่อนถอนหายใจยาว
ข้อมูลทั้งหมดสรุปเสร็จเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ก็ถึงวันของการแข่งขันแล
