นเดินผ่านประตูเข้ามาแล้ว
มิอาจสนใจอะไรได้มากนัก หลินเมิ้งหยารีบหยักยิ้มพลางเอ่ย
“ข้าเองก็หวังเช่นนั้น เชิญฮูหยินนำทางเถิด”
อีกฝ่ายแย้มยิ้มแล้วเดินนำทางคนทั้งสามด้วยตัวเอง
หางตาเหลือบมองพวกคนเหล่านั้นที่ถูกชายร่างกำยำดักหน้าเอาไว้ที่ประตู
หลังจากนางผ่านเข้ามายังห้องด้านหลังและพบว่าตนเองสลัดพวกคนเหล่านั้นพ้นแล้ว นางจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกคนเหล่านั้นจะมีความกล้าถึงเพียงนี้
เมื่อก่อนพวกเขาทำเพียงสังเกตการณ์ในระยะไกลและโผล่หางออกมาให้เห็นบางส่วน
ทว่าตอนนี้พวกเขาถึงขั้นรีบปีนข้ามกำแพงและมองข้ามความหวาดกลัว ก่อนจะติดตามนางจนถึงที่นี่
แต่นี่มิได้หมายความว่านางปลอดภัยแล้ว
กวาดตามองไปรอบๆ ตอนแรกนางคิดว่าสตรีนางนี้จะพาตนเองไปยังห้องพนันลับ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะพาพวกเขามายังสวนด้านหลัง
เมื่อเทียบกับความเอะอะวุ่นวายด้านหน้า ทางด้านหลังเงียบสงบกว่ามาก
“เชิญคุณชายนั่งก่อนเถิด หมิ่นเอ๋อร์ยกน้ำชา”
ภายในสวนสี่เหลี่ยมที่ถูกเก็บกวาดเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน สตรีผู้นั้นพาพวกเขาทั้งสามมานั่งที่โต๊ะหินกลางลาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีมารยาท
หลินเมิ้งหยาสบตากับบุรุษทั้งสอง พวกเขาทำได้เพียงระมัดระว
