ยา อวี้อันก็รีบขอตัวลากลับไป
ภายในห้องเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้
“เฉินเปี่ยวเกอเอาใจใส่ยิ่งนัก ดูเหมือนหม่อมฉันจะมิขาดทุนนักที่มาที่นี่”
หลินเมิ้งหยาเคยเห็นของทุกสิ่งมาหมดแล้ว ตำหนักของนางไม่เคยขาดแคลนของหายาก
แอบรู้สึกตื้นตันใจไม่น้อย คาดว่าจั่วชิวเฉินคงใส่ใจเป็นอย่างยิ่ง
“อืม เอาใจใส่มากทีเดียว วันนี้เดินทางมาตลอดทั้งวัน เจ้าคงเหนื่อย รีบพักผ่อนเถิด”
หลงเทียนอวี้ทำเหมือนมองไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ แต่ก็มิได้เอ่ยชื่นชมหรือแสดงท่าทีรังเกียจ
นับตั้งแต่พี่เขยอย่างหลินหนานเซิง จวบจนสองพี่น้องสกุลจั่ว หลงเทียนอวี้เริ่มรู้สึกคุ้นชินกับการที่พวกเขาเห็นหลินเมิ้งหยาเป็นดั่งอัญมณีล้ำค่าแล้ว
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังตัดสินใจอย่างมุ่งมั่นว่าหากกลับไปแล้วจะเอ็นดูนางให้มากกว่าร้อยเท่าพันเท่า
ความอยากเอาชนะโดยไร้เหตุผลเช่นนี้ หากหลินเมิ้งหยารู้เข้าคงมิวายถูกนางหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน
ทว่าเขามิอยากให้บุรุษใดมีที่ยืนอยู่ในสายตาของนางแม้เพียงคนเดียว
แม้จะเป็นพี่ชายแท้ๆ ก็ไม่ได้!
“ไม่รีบร้อนเพคะ ตอนนี้พวกเรามาถึงเมืองหลวงเก่าแล้ว อีกไม่นานพวกคนที่พวกเราล่อลวงไปอีกทางคงรู้ตัว ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเรายังมีเวลา
