นสายตาของนาง
“นี่คือเรือนที่ฮ่องเต้ตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้จวิ้นจู่เป็นพิเศษ กระหม่อมคงมิอาจปิดบัง อันที่จริงฝ่าบาทตระเตรียมเรือนหลังนี้เอาไว้นานถึงสิบปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อวี้อันแย้มยิ้ม หัวใจของหลินเมิ้งหยาอดที่จะสั่นไหวไม่ได้
ที่จริงแล้วความคิดที่ว่าจั่วชิวเฉินดีกับนางก็เพราะตำราชิงเจิงผู่อยู่ในมือของตนเองยังคงติดอยู่ในใจ แต่เรือนหลังนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอคอยญาติผู้น้องคนนี้นานถึงสิบปี
นางจะไม่เข้าใจหัวอกของเขาได้อย่างไร?
“ฝากขอบคุณเฉินเปี่ยวเกอแทนข้าด้วย ข้าพึงพอใจมาก”
แสดงความขอบคุณด้วยใจจริง หลินเมิ้งหยาก้าวไปข้างหน้าแล้วเปิดประตู
กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยตลบอบอวลอยู่ในอากาศ
สิ่งแรกที่เห็นคือห้องโถง ซ้ายมือคือห้องสำหรับพักผ่อน ขวามือคือโต๊ะอ่านหนังสือและชั้นวางหนังสือ
ส่วนฝั่งตรงกันข้ามคือภาพวาดไผ่เขียว ไม่รู้ว่าจิตรกรเอกผู้ใดเป็นคนรังสรรค์ผลงานชิ้นนี้ แม้ต้นไผ่จะเรียวยาว แต่เหล่าสกุณาในป่าไผ่กลับทำให้ภาพวาดนี้มีชีวิตชีวา
เบื้องล่างคือตั่งที่ปูด้วยพรมขนสัตว์สีชมพูกลีบดอกบัว
เรือนหลังนี้ไม่เพียงงดงามหรูหรา แต่ยังมีกลิ่นอายของห้องบุตรีประจำตระกูลอีกด้วย
เพียงได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลินเมิ้งห
