“สามวันก็เพียงพอแล้วเพคะ ไปกันเถิด พวกเราไปหาอวี้เปี่ยวเกอกับหลิวซวนดีกว่า”
หลินเมิ้งหยาคำนวณในใจ นางมีแผนการแล้ว
เวลาสามวันนี้เปรียบดั่งของล้ำค่า ดังนั้นจะเสียเวลาไปแม้เพียงเสี้ยววินาทีไม่ได้เป็นอันขาด
ส่วนความอ่อนล้าของร่างกายค่อยได้รับการฟื้นฟูในอีกสามวันก็แล้วกัน
เมื่อถึงเวลานั้นนางจะท่องเที่ยวชมวิวทิวทัศน์อันแสนงดงามของเมืองหลวงเก่าแห่งนี้โดยไม่พลาดเลยสักที่!
ท้องฟ้าเริ่มสว่างไสวอีกครา
เงาดำหลายร่างแยกย้ายหายไปจากจวนไท่จื่อ
พวกพ่อค้าริมทางรู้สึกราวกับสายลมพัดพาเอาเงาสีดำผ่านหน้าตัวเองไป
ยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะพบว่าไม่มีสิ่งใดอยู่ตรงหน้า
คงตาฝาดไปเองกระมัง….
เงาดำกระโดดขึ้นเหนือกำแพงแล้วซ่อนตัวทุกหนทุกแห่ง แต่หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง เมื่อประตูเมืองถูกเปิดออก เงาดำเหล่านั้นก็สลายตัวไปท่ามกลางแสงอาทิตย์
เมื่อความมืดมิดปกคลุมอีกครั้ง ผู้คนที่เดินขวักไขว่บนท้องถนนหายไป ประตูเมืองถูกปิดลง เงาดำเหล่านั้นพลันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งแล้วกลับเข้าไปในจวนไท่จื่อ
เงาดำทั้งหมดยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอ่านหนังสือของจวนไท่จื่อ
ไร้คำพูดใดๆ เพียงหยิบจดหมายปิดผนึกจากในแขนเสื้อแล้วมอบ
