ให้อวี้อันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จากนั้นจึงหายลับไปต่อหน้าทุกคน
ภายในห้องอ่านหนังสือแห่งจวนไท่จื่อ หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่
นับตั้งแต่เมื่อวานจนกระทั่งตอนนี้ นางได้นอนเพียงแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น
ยกมือเล็กขึ้นปิดปากหาว แม้ขอบตาจะดำคล้ำ ทว่าดวงตายังคงเปล่งประกายงดงาม ไร้ซึ่งความรู้สึกง่วงงุน
“ทูลจวิ้นจู่ มีจดหมายทั้งหมดหนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดฉบับ โดยมีจดหมายปิดผนึกสีแดงสามสิบห้าฉบับ ปิดผนึกสีดำหกสิบห้าฉบับ นอกจากนั้นคือจดหมายปิดผนึกสีเทาพ่ะย่ะค่ะ”
จัดวางจดหมายให้เป็นระเบียบก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยความเคารพเลื่อมใส
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองจดหมายเหล่านั้น หัวคิ้วขมวดมุ่น
จดหมายสีแดงคือของกลุ่มคนผู้มีใจสวามิภักดิ์ต่อเฉินเปี่ยวเกอ สีดำคือจดหมายจากพวกขุนนางเก่า ส่วนสีเทาคือพวกคนที่วางตัวเป็นกลางโดยมิได้ฝักใฝ่ฝ่ายใด
แม้ว่าจดหมายทางฝั่งขุนนางเก่าจะไม่ใช่จำนวนที่มากที่สุด แต่ถึงกระนั้นสถานการณ์ของเฉินเปี่ยวเกอก็ไม่น่ายินดีนัก
ส่วนสิ่งที่อยู่ในจดหมายล้วนเป็นสิ่งที่หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนไปสืบ
แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือสิ่งที่เขียนมาล้วนเป็นเรื่องหยุมหยิม ไม่มีเรื่องสลักสำคัญใดๆ บางเรื่องก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยภายในบ้
