านเสียด้วยซ้ำ แต่หลินเมิ้งหยากลับสั่งให้เขียนอ ออกมาอย่างชัดเจน
ดังนั้นแม้แต่หลงเทียนอวี้และจั่วชิวอวี้เองต่างก็ไม่เข้าใจว่าหลินเมิ้งหยากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
“ข้าเข้าใจแล้ว จงสืบต่อไป ข้าต้องการรู้ว่าพวกตระกูลใหญ่ที่มาร่วมรับชมการแข่งขันในเมืองหลวงทั้งหมดทำสิ่งใดบ้างหลังจากมาถึงที่นี่แล้ว บอกกับพวกเขาว่าไม่จำเป็นต้องบุกเข้าไปล้ วงข้อมูล แต่จะต้องบันทึกการเคลื่อนไหวทุกอย่างให้ละเอียด ห้ามพลาดไปแม้แต่น้อย!”
อวี้อันรีบออกไปทำตามคำสั่ง หลินเมิ้งหยาเปิดจดหมายปิดผนึกสีแดง หลังจากกวาดสายตาอ่านอยู่ครู่หนึ่งจึงโยนทิ้งเข้ากองไฟ
“น้องสาว นี่เจ้า…..”
ทั้งที่อุตส่าห์เพียรพยายามหาข้อมูลมาหนึ่งวันเต็ม แต่นางอ่านเพียงครู่เดียวแล้วโยนทิ้ง?
อย่าว่าแต่จั่วชิวอวี้จะนั่งไม่ติดเลย แม้กระทั่งคนสุขุมอย่างหลงเทียนอวี้ยังส่งสายตาสงสัยไปทางชายาของตนเอง
“ข้าเพียงแต่กำลังวิเคราะห์สถานการณ์เท่านั้น แต่เจ้าวางใจเถิด ของเหล่านี้ไม่มีทางสูญเปล่า ให้เวลาข้าสักหน่อยเถิด”
แม้หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยเช่นนี้พร้อมทั้งส่งยิ้มปล
