หลินเมิ้งหยาขยับเท้าถอยหลังหนึ่งก้าว เหตุเพราะใช้แขนได้เพียงข้างเดียว ดังนั้นจึงไม่สะดวกนัก
แม้นางจะไม่เคยพูด แต่ถึงอย่างไรนางก็รู้สึกกลัวจริงๆ ว่าแขนขวาจะกลับมาใช้งานไม่ได้อีกแล้ว
คงน่าเสียดายหากนางมิอาจใช้วิชาควบคุมเข็มของท่านอาจารย์ได้อีก
“ข้ายกมีดสั้นเล่มนี้ให้เจ้าก็แล้วกัน จงให้มันคอยปกปักษ์ดูแลเจ้า”
หลงเทียนอวี้หยิบมีดเก็บใส่ฝักแล้วยื่นให้นาง
อันที่จริงนางก็เคยมีมีดสั้นเล่มหนึ่ง แต่มีดเล่มนี้ค่อนข้างถนัดมือกว่า
“มอบให้หม่อมฉัน? ก็ได้เพคะ พระองค์อย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน”
หลินเมิ้งหยาไม่อิดออด เหตุเพราะความโชคร้ายมักจะมาหานางเสมอ อย่างน้อยก็ควรมีสิ่งของป้องกันตัวบ้าง
“ต้าจิ้นขาดคนมีความสามารถเช่นนี้”
หลงเทียนอวี้ย่อมเล็งเห็นความสามารถของหลิวซวนชัดเจนยิ่งกว่านาง
ความจงรักภักดีเป็นบ่อเกิดของความแข็งแกร่ง ทว่าเมื่อดูจากความสัมพันธ์ระหว่างหลิวซวนและสองพี่น้องสกุลจั่วแล้ว เกรงว่าเขาคงไม่อาจเข้าไปทาบทามใดๆ ได้
“อันที่จริงแผ่นดินต้าจิ้นกว้างใหญ่กว่าเมืองหลินเทียนมาก ใช่ว่าจะไร้คนมีความสามารถ เพียงแต่ยังขาดระบบการคัดเลือกที่เหมาะสมมิใช่หรือเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยชี้แนะ ใบหน้านวลแย้มยิ้มอ่อนโยน ดว
