งตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับ
“อืม ใช่แล้ว ตอนนี้ขุนนางล้วนได้รับคัดเลือกจากการแนะนำของขุนนางอาวุโสในราชสำนักหรือไม่ก็มาจากการจัดสอบ แต่หากโชคร้ายก็อาจมิได้เข้ามาทำงานรับใช้บ้านเมืองจวบจนชั่วชีวิต”
หลงเทียนอวี้มองท่าทางซุกซนของนาง สายตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม ทุกคำพูดของนางล้วนสื่อออกมาได้ตรงกับสิ่งที่อยู่ในใจของเขาทั้งสิ้น
“เช่นนั้นจัดการสอบทุกสี่ปี ยิ่งไปกว่านั้นมิใช่เพียงการทดสอบทางด้านความรู้ ขุนนางย่อมต้องมีพรสวรรค์หลากหลายด้าน ไม่ว่าจะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นหรือฝ่ายบู๊ก็ตาม พวกเขาควรแสดงความสามารถของตนเองออกมาอย่างเต็มที่ แบบนี้จะดีกว่าหรือไม่เพคะ?”
หลินเมิ้งหยานำการสอบขุนนางในสมัยโบราณมาประยุกต์ใช้ ขณะเดียวกันนางยังคิดว่าหากพวกขุนนางรู้จักเพียงปากู่เหวิน [1] และกลายเป็นคนอวดรู้ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงความคิด เช่นนั้นคงไม่ดีแน่
“สมแล้วที่เป็นชายาของข้า ความฉลาดเฉลียวของเจ้ามิอาจมีใครเทียบเทียม”
หลงเทียนอวี้ชื่นชมหลินเมิ้งหยายิ่งนัก ความภาคภูมิใจพลันเกิดขึ้นทันที
ยื่นแขนทั้งสองข้างไปโอบเอวบางและอุ้มร่างนางวางลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม
โน้มตัวลงสบตาของนางพร้อมทั้งเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ
“หม่อมฉันหาใช่คนคิดค้นวิธี
