นี้ขึ้นไม่ พระองค์อย่าชื่นชมผิดคนเลย หากหม่อมฉันทำพระองค์ขายหน้าขึ้นมาจะทำอย่างไรเพคะ”
หลินเมิ้งหยาย่นจมูก ท่าทางราวคุณหนูจอมเอาแต่ใจ
นางไม่คุ้นชินกับหลงเทียนอวี้ที่ชื่นชมตนเองอย่างเปิดเผยเช่นนี้เลย
บางทีอาจเพราะตั้งแต่เด็กจนโตนางใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังเสมอ
สำหรับนางแล้ว ครอบครัวเป็นแค่คำจำกัดความในหนังสือเท่านั้น
แต่หลังจากข้ามภพมาอยู่ที่นี่ ไม่ว่าสาวใช้ของนางหรือบิดาและท่านพี่ล้วนสร้างความรู้สึกบางอย่างที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน
โดยเฉพาะช่วงเวลาหลังจากได้สนิทชิดใกล้กับหลงเทียนอวี้ นางสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
อย่างเช่นความสัมพันธ์ที่อ่อนหวานหวานลึกซึ้งกว่าก่อน
หรืออาจจะเป็นความสนิทสนมที่อดที่จะหน้าแดงอยู่ร่ำไปมิได้….
“กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”
หลงเทียนอวี้มองนางที่กำลังเหม่อลอย ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่เอ่ยถาม
เขาไม่ชินเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่ตนเองอยู่ต่อหน้านาง ทว่าสายตาของนางกลับมองทอดออกไปไกล
ไกล...จนเขารู้สึกกระวนกระวาย
“ไม่มีอะไรเพคะ จริงสิ คาดว่าคืนนี้อวี้เปี่ยวเกอคงกลับมาไม่ได้แล้ว พระองค์รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องเร่งเดินทางอีกเพคะ”
เพียงหวนนึกถึงภาพจั่วชิวอวี้ถูกกระทืบหน้าประตูเมื
