องขึ้นมา มุมปากของหลินเมิ้งหยาพลันกระตุกยิ้มขึ้น
ไม่รู้ว่าอวี้เปี่ยวเกอถูกเลี้ยงดูมาเช่นไร เขาจึงกลายเป็นคนมีอารมณ์ขันเช่นนี้
ทว่าแม้เฉินเปี่ยวเกอจะมีท่าทางสุขุมจริงจัง แต่อันที่จริงเขาก็มีด้านซุกซนอยู่เช่นกัน
มารดาของนางที่มีจิตใจงดงามและเป็นหมอเทวดาบางทีอาจกลายเป็นที่นิยมในปัจจุบันด้วยเช่นเดียวกัน
การพบกันระหว่างท่านแม่และท่านพ่อในเวลานั้นจะต้องน่าตื่นเต้นมากอย่างแน่นอน
นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
ช่วงเวลาดึกสงัด หลินเมิ้งหยานอนหลับฝันหวาน
หลงเทียนอวี้นอนอยู่บนฟูกข้างเตียง สายตาสับสนจ้องมองสตรีที่หลับไหลในห้วงนิทราบนเตียงนุ่ม
เสด็จพ่อเร่งให้พวกเขาทั้งคู่กลับไป เกรงว่าจะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงในวังหลวงอย่างแน่นอน
แม้คนของเขาจะส่งข่าวมาว่าไม่มีเรื่องเร่งร้อนอันใด ทว่าเสด็จพ่อเป็นคนฉลาดเฉลียว เกรงว่าพระองค์จะต้องสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวภายใต้ฉากหน้าอันสงบเงียบอย่างแน่นอน
ฝั่งหนึ่งคือหลินเมิ้งหยา ส่วนอีกฝั่งคือบ้านเกิดเมืองนอนของเขา
ทางเลือกทั้งสองนี้ทำให้เขาร้อนใจเป็นยิ่งนัก
อยู่ๆ ก็เกิดความเคลื่อนไหวที่นอกหน้าต่าง
หลงเทียนอวี้ผุดลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ สิ่งแรกที่เขาหันมองคือหลินเมิ้งหยา เขากลัวว
