่นนี้เล่า
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความสนุกเล็กๆ ระหว่างการเดินทางของนาง
มิเช่นนั้นหากต้องหนีตายตลอดเวลาคงน่าเบื่อแย่
“หลินซวนคารวะจวิ้นจู่ คารวะท่านอ๋อง”
หลินซวนปฏิบัติตัวแตกต่างจากอวี้เปี่ยวเกออย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของผู้ว่าการชิงหยวนผู้นี้ใสสะอาด ปราศจากร่องรอยฟกช้ำ
เมื่อวานหลินเมิ้งหยาได้เห็นนิสัยรักสะอาดของเขาแล้ว
โชคดีที่เมื่อคืนนางและหลงเทียนอวี้อาบน้ำผลัดผ้าจนสะอาดสะอ้านแล้ว ดังนั้นวันนี้จึงได้รับสายตาเป็นมิตรจากเขามากขึ้น
เอาล่ะ หลินเมิ้งหยายอมรับ เหตุที่นางรู้สึกดีกับหลินซวนก็เพราะเมื่อวานเขาได้ล้างแค้นจั่วชิวอวี้
ในเมื่อเขาสามารถปราบพยศอวี้เปี่ยวเกอได้ เช่นนั้นเขาย่อมมิใช่คนอื่นคนไกล
“ใต้เท้าหลิวอย่าได้มากพิธีเลย เชิญนั่งเถิด”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มกว้าง จั่วชิวอวี้ที่ได้ยินว่าหลิวซวนมาถึงแล้วกำดาบในมือแน่นและคิดที่จะพุ่งตัวเข้าไปโจมตี
แต่เมื่อเห็นญาติผู้น้องแสดงท่าทางเป็นมิตรกับคนผู้นั้น หัวใจของเขาสั่นไหว สุดท้ายก็เดินคอตกกลับห้องของตนเองไป
ล้อเล่นหรือไร แค่หลิวซวนคนเดียวก็ทำให้เขาทรมานมากเพียงพอแล้ว หากยังรวมหัวกับญาติผู้น้องผู้แสนอำมหิตเข้าไปอีกคน เช่นนั้นเขายอมชิงป
