ายส่วน
เมิ้งหยาเอ่ยปากเองว่าฮองเฮาจับตัวหมู่เฟยไป
ดังนั้นเขาจึงส่งคนเข้าไปแฝงตัวอยู่กับฮองเฮา
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหมู่เฟยจะไม่ได้อยู่ในเงื้อมมือของสองแม่ลูก
เป็นไปได้อย่างไร?
“จงบอกชิงเหนี่ยวให้สืบต่อไป อย่าได้วู่วามเป็นอันขาด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ร่างในชุดดำหายลับไปจากตรอกมืด
หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด หัวใจสับสนกระวนกระวาย
แม้เขาจะรู้ดีว่าฮองเฮาและไท่จื่อเป็นปรปักษ์ต่อตนเอง แต่ใต้หล้าแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก หากหมู่เฟยถูกส่งตัวออกจากวังหลวงจริง อย่าว่าแต่เขาแอบสืบเสาะค้นหาเลย แม้เสด็จพ่อจะมีพระราชโองการสั่งให้พลิกแผ่นดินหา เกรงว่าก็คงหาตัวหมู่เฟยไม่เจอ
เขา…สุดท้ายก็เป็นเพียงลูกอกตัญญู
หลินเมิ้งหยานอนหลับสนิท ไม่รับรู้เลยว่าหลงเทียนอวี้ประสบเรื่องทุกข์ใจตลอดทั้งคืน ดังนั้นนางจึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากเป็นพิเศษ
อรุณรุ่งวันถัดมา จั่วชิวอวี้ถูกผู้ว่าการนำตัวมาส่ง
แขนขายังอยู่ครบ ทว่าดวงตากลับบวมช้ำราวกับโดนใครต่อยมาอย่างไรอย่างนั้น
หลินเมิ้งหยามองด้วยสายตามีความสุขบนความทุกข์ของเขา อีกทั้งยังรู้สึกประหลาดใจอยู่หลายส่วน
เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรกันแน่? เหตุใดพวกเขาทั้งสองจึงถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเช
