เขาก็มีเหตุผลที่จะติดตามหลินเมิ้งหยาไปต่อแล้ว
“ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้ายังมีธุระอื่นอีกหรือไม่?”
หลงเทียนอวี้เก็บจดหมายกลับเข้าไปในซอง คิดไม่ถึงเลยว่ากระดาษจดหมายจะลุกไหม้อย่างฉับพลัน
สุดท้ายกลายเป็นขี้เถ้าสีเทา เมื่อเห็นสิ่งนี้ยามค่ำคืนช่างน่าประหลาดยิ่งนัก
หลงเทียนอวี้คลายมือออก ขี้เถ้าเหล่านั้นลอยปลิวไปตามลม เพียงพริบตาเดียวซองจดหมายเองก็มอดไหม้กลายเป็นผุยผงและหายลับไปในอากาศราวกับไม่เคยมีอยู่
ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาสองคนหายตัวไปเช่นเดียวกัน
เหลือเพียงชายที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นตรงกลางเท่านั้น
“ทูลท่านอ๋อง ชิงเหนี่ยวเริ่มเคลื่อนไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ อีกไม่นานจะต้องได้ข่าวตามที่พระองค์ต้องการอย่างแน่นอน แต่ชิงเหนี่ยวเล่าว่าคนที่พระองค์ต้องการหาได้อยู่ในเงื้อมมือของสองแม่ลูกไม่”
ทั้งสองคนที่เร้นกายหายไปล้วนเป็นคนของเสด็จพ่อ ส่วนคนตรงหน้าคือคนของเขา
นี่เป็นอภิสิทธิ์พิเศษที่เสด็จพ่อมอบให้ เหตุเพราะเสด็จพ่อยอมปล่อยให้มีคนของเขาอยู่ภายใต้จมูกของพระองค์ แม้แต่ไท่จื่อเองก็มิได้รับโอกาสเช่นนี้
“มิได้อยู่ในเงื้อมมือของพวกเขา? ชิงเหนี่ยวมั่นใจแล้วหรือ?”
แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับมีความกระวนกระวายอยู่หล
