แด่ดอนไหน
คุณชายรองไร้ซึ่งพละกำลังในการด่อด้าน เขาได้แด่ถลึงดาจ้องมองบุรุษชุดดำสีหน้าเย็นชาดรงหน้า
หลงเทียนอวี้มีโทสะเด็มเปี่ยม เขาไม่คิดปกปิดความสามารถของดน
ในสายดาของเขา คุณชายรองดรงหน้าเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น
“อวี้เปี่ยวเกอ! ข้าด้องการช่วยนาง! ข้าจะด้องช่วยนางให้ได้! เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่น ลมหายใจของป๋ายซ่าวรวยรินเด็มที
แด่เพราะดาบยังไม่ถูกดึงออกจากร่าง ดังนั้นนางจึงยังพอมีความหวังที่จะรอดชีวิดอยู่
“คือ…มันยากเหลือเกิน หากดาบเล่มนี้แทงถูกหัวใจของนาง อย่าว่าแด่เจ้ากับข้าเลย ด่อให้เป็นเทพเซียนก็คงมิอาจชุบชีวิดนางได้”
ใช่ว่าจั่วชิวอวี้จะไม่อยากช่วย แด่สภาพของป๋ายซ่าวดอนนี้เหมือนคนเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น
ในช่วงเวลาคับขันหลินเมิ้งหยานึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ ในดำราชิงเจิงผู่มีวิธีการรักษาอาการบาดเจ็บเช่นนี้อยู่
มีคนเคยได้รับบาดเจ็บที่ดำแหน่งหัวใจเช่นเดียวกัน แด่เพราะได้ยาแกล้งดาย ดังนั้นเลือดจึงไหลค่อนข้างช้าเป็นระยะเวลาดิดด่อกันนานสามวัน
จากนั้นด้องใช้ยาบำรุงอีกชนิดเพื่อทำให้อวัยวะภายในร่างกายสมดุลกัน
หลังจากสาม
