“เช่นนั้นหรือ? แต่เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเจ้ามิใช่คนธรรมดากันเล่า?”
อยู่ๆ สายตาของคุณชายรองก็เจืออารมณ์นึกสนุก หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่านางทำพลาดไปเรื่องหนึ่ง
ก้มหน้าต่ำราวกับต้องการแอบซ่อนรอยยิ้มขวยเขิน ไตร่ตรองในใจว่าควรแก้สถานการณ์ตรงหน้าเช่นไร
“คุณชายล้อเล่นแล้ว ข้าเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาๆ เท่านั้น หากคุณชายไม่นึกรังเกียจก็นับว่าเป็นโชคของข้าแล้ว”
หลินเมิ้งหยาตอบคำถามด้วยความระมัดระวัง นางไม่ควรมีท่าทีสงบนิ่งเช่นนี้ตั้งแต่แรก
ทุกคนล้วนรู้ดีว่าจั่วหยวนอีเป็นคนเช่นไร
ผู้หญิงของเขาล้วนเป็นสาวชาวบ้านหรือไม่ก็สาวงามมีเสน่ห์เย้ายวน
คงต้องตำหนินางแล้วที่ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
สตรีท่าทางสุขุม ไร้ซึ่งอากัปกิริยายั่วยวน หากไม่มีความลับที่มิอาจบอกผู้ใดได้ เช่นนั้นจะยอมลดตัวลงมาเป็นนางบำเรอของจั่วหยวนอีได้อย่างไร
หลินเมิ้งหยาเกรงว่าความผิดพลาดในคราวนี้จะก่อให้เกิดความสงสัยในใจของคุณชายรอง
“แต่ไหนแต่ไรมาสายตาของพี่ชายข้าไม่เคยแหลมคม แต่แม่นางเช่นเจ้ากลับพยายามอย่างยิ่งที่จะอยู่ข้างกายพี่ชายของข้า บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามา? เจ้ามาอยู่ข้างกายคุณชาย
