ยด้วยเหตุใด!”
แสงแห่งความเย็นชาวาดลงบนดวงตาของบุรุษตรงหน้า หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าลำคอของนางเย็นเฉียบเพราะปลายมีดคมกริบวางลงบนบ่าของนาง
ลมหายใจเข้าออกถี่ขึ้นเล็กน้อย หากเอ่ยว่าไม่กลัวคงโกหก
เวลาหนึ่งถ้วยชายังไม่หมดลง ป๋ายซ่าวถูกสายตาของคุณชายรองจ้องเขม็ง
หากป๋ายซ่าวกล้าวิ่งหนีไป เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาก็คงไม่มีทางรอด
คุณชายรองไม่เหมือนเจ้าคนไร้ประโยชน์นั่นเลยแม้แต่น้อย
สายตาไร้ซึ่งความลังเล
“คุณ…คุณชายรอง…ท่าน…ท่านคิดจะทำอะไร….”
หลินเมิ้งหยาจงใจแสดงท่าทีหวาดวิตกแต่พยายามทำตัวให้สุขุมมากที่สุด
สายตาไม่กล้าสบมองคุณชายรอง แต่กลับกลิ้งกลอกหลุกหลิก อีกทั้งยังมีน้ำตาเอ่อคลอ
“แน่นอนว่าข้าต้องการชีวิตของเจ้า หากใบหน้างดงามของเจ้าหลุดออกจากลำคอ เช่นนั้นคงเป็นเรื่องน่าเสียดาย ขอเพียงเจ้าตอบคำถามอย่างจริงใจว่าใครเป็นคนส่งเจ้ามา เช่นนั้นข้าจะไว้ชี วิตเจ้า”
คุณชายปรายสายตาเย็นเยียบมองนาง ทว่าปลายมีดกลับขยับเข้าใกล้ลำคอยาวระหงทีละน้อย
“คุณชาย…ท่านล้อข้าเล่นแล้ว ข้า…ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดา ข้า…ข้าจะมีคนคอยบงการได้อย่างไร…”
แม้เสียงของหลินเมิ้งหยาจะสั่
