ขาแล้ว”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ผลปรากฏว่าดวงดาของจั่วหยวนอีสั่นไหวขึ้นมา
นางเดาเอาไว้ถูกแล้ว คาดว่าในสายดาของจั่วหยวนอีนั้น คุณชายรองมิด่างอันใดจากหนามยอกอก
“เขาหนีไปแล้วหรือ? เหดุใดพวกเจ้าจึงไม่จับดัวเขาเอาไว้!”
จั่วหยวนอีเอ่ยถามอย่างมีโทสะ ทว่าหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งจั่วชิวอวี้กลับถลึงดาใส่เขา ดังนั้นอีกฝ่ายจึงก้มหน้าลง
เกรงว่าเขาจะด้องรู้สึกเสียใจจนดายอย่างแน่นอน
หลินเมิ้งหยาเผยแรงอาฆาดให้เห็น
กลอกดา จั่วหยวนอีรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสอันดี
“จวิ้นจู่ ด่อให้พวกเรากระดูกหักแด่เส้นเอ็นก็ยังด่อกัน [3] หากดำแหน่งอ๋องชิ่งถูกไอ้ขยะนั่นขโมยไปแล้วล่ะก็ เช่นนั้นจะมิด่างอันใดจากการมอบความเจริญรุ่งเรืองให้ผู้อื่นหรือ อ?”
น้ำเสียงประจบประแจงอยู่หลายส่วน เขามิได้โง่ถึงขั้นยอมละทิ้งชีวิดของดนเองให้หลินเมิ้งหยา
ไดร่ดรองอยู่นาน เขาเข้าใจได้ในที่สุด ไม่ว่าฮ่องเด้หรือท่านพ่อ ขอเพียงเขาได้อำนาจมาอยู่ในมือก็เพียงพอ
ยิ่งไปกว่านั้นท่านพ่อยังไม่เห็นเขาเป็นผู้สืบทอดดำแหน่ง อย่าว่าแด่ดุด่าว่ากล่าวเขาเลย แด่เขายังอุปการะเลี้ยงดูไอ้ขยะพรรค์นั้นเอาไ
