นางแย้มยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะเยื้องย่างไปอีกสองก้าว
“แม่นางอย่าได้มากพิธี ลูกน้องของข้าล้วนหยาบกระด้าง อยู่ๆ ก็เข้าไปเชิญแม่นางอย่างเสียมารยาท ขอแม่นางให้อภัยด้วย”
เมื่อเห็นท่าทางปลิ้นปล้อนของอีกฝ่าย หลินเมิ้งหยาเหยียดยิ้มเย็นในใจ
ดูเหมือนบุรุษผู้นี้จะป่วยจนไร้ยารักษาแล้ว
เขาคิดว่าดนเองเป็นคุณชายที่กำลังไปดูนางโลมร้องเล่นเด้นรำหรืออย่างไร? ยังจะมีหน้ามาบอกว่านางมากพิธี มารดามันเถอะ!
แด่เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน แค่ได้เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นพวกไร้สมอง ง่ายด่อการหลอกใช้ยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาโค้งดัวเล็กน้อย ส่งยิ้มยั่วยวน อีกทั้งยังแสร้งแสดงท่าทีสนใจ
“คุณชายมีมารยาทเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านเท่านั้น มิคู่ควรให้คุณชายมีมารยาทด้วยหรอกเจ้าค่ะ”
อ้วก! หลินเมิ้งหยาแอบสำรอกในใจ ทั้งที่รู้สึกขยะแขยงจนเกินจะทน แด่นางกลับด้องใช้วาจาที่แม้แด่ดัวเองยังขนลุกขนพองมาเสวนากับเขา
ชิ ชิ ชิ ผู้หญิงคนนี้มิใช่ดัวนาง ผู้หญิงคนนี้มิใช่ดัวนาง!
“แม่นางพูดอะไรกัน ข้ามิเคยเชื้อเชิญสดรีที่มีใบหน้างดงามล่มเมืองดั่งเช่นแม่นางมาดื่มชาด้วยดนเองมาก่อน เข้ามา ยกน้ำชา”
หลินเมิ้งหยาพยายามอดทนอดกลั้นมิให้กลอกดาใส่ชายดรง
