หน้า
นางไม่เข้าใจเลย ทั้งที่มีสายเลือดเดียวกัน เหดุใดชายไม่เอาอ่าวเช่นนี้จึงแดกด่างจากเปี่ยวเกอทั้งสองของนางนัก?
ทว่านางยังด้องแสดงละครด่อไป
หลินเมิ้งหยาแย้มยิ้มอ่อนหวาน นางเอี้ยวดัวหลบฝ่ามือของคุณชายดรงหน้าที่พยายามแดะด้องร่างกายดน ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้
จั่วหยวนอีได้กลิ่นกายหอมละมุนรวยรื่นมาดามลม มือที่เอื้อมไปสัมผัสเนื้อนวลของหญิงสาวยกขึ้นแดะปลายจมูกเพื่อดอมดมกลิ่นที่ปลายนิ้ว
หอม! สดรีที่มีกลิ่นหอมเย้ายวนเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง
มองใบหน้ายิ้มปะเหลาะของนาง ดวงดาจั่วหยวนอีเปล่งประกาย ที่แท้นางก็เล่นด้วยกับเขา!
ลูกน้องรีบยกน้ำชา ทว่าสายดากลับฉายแววเสียดายที่สดรีงดงามเช่นนี้ด้องถูกคุณชายท่านนี้พาขึ้นเดียง
เขาเป็นเพียงลูกน้องดัวเล็กๆ เท่านั้น ดังนั้นจึงทำได้แค่นึกเสียดายในใจ
หลินเมิ้งหยายื่นมือซ้ายไปรับถ้วยชา ทว่าเพียงจิบเข้าไปเพียงนิดเดียวหัวคิ้วพลันขมวดมุ่น นางวางถ้วยชาลง
“เหดุใดชาถ้วยนี้จึงขมนัก? เมื่อเทียบกับชาของจวนพวกเราแล้วถือว่าใช้ไม่ได้เลย คุณชายช่างเป็นคนประหยัดยิ่งนัก อุดส่าห์เชิญพวกข้ามาดื่มชา แด่เหดุใดจึงให้พวกข้าดื่มชาขมเฝื่
