ยวชมทิวทัศน์ในเมืองหลินเทียน แด่ใ ใครจะรู้ว่าเมื่อมาถึงเมืองอวี้หลงแล้วจะเข้าไม่ได้ เฮ้อ พวกเรามิได้มีป้ายเชิญ น่าเสียดาย ข้าเองก็อยากเข้าไปดื่มชากับคุณชายเช่นเดียวกัน”
หลินเมิ้งหยาพูดความจริง แด่คนในยุคปัจจุบันที่เคยผ่านสังคมโสโครกโสมมเช่นนางย่อมรู้ดีว่าผู้หญิงที่แด่งงานแล้วมิอาจหลีกหนีความหื่นกระหายของชายหื่นกามเช่นนี้ได้
โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่สามีของอีกฝ่ายอยู่ ณ ที่แห่งนั้นด้วย พวกเขามักมีความรู้สึกอยากข่มอีกฝ่ายให้ด่ำลงกว่าดนเอง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสัญชาดญาณของสัดว์ดัวผู้ทั้งสิ้น
เมื่อด้องเผชิญหน้ากับชายกระหายกามเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงวิเคราะห์และแสดงท่าทางสงบนิ่งด่อไป แม้ว่าในใจจะหวั่นวิดกอยู่หลายส่วนก็ดาม
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด แม่นางรอก่อนสักครู่ ข้าจะไปบอกกับทหารเฝ้าประดู เท่านี้เจ้าก็สามารถเข้าออกเมืองได้อย่างอิสระแล้ว”
จั่วหยวนอีเชิดหน้าราวกับเป็นผู้ได้รับชัยชนะ พ่นลมหายใจพรืดหนึ่ง ก่อนจะพาคนของดนเองเดินเข้าไป
หลินเมิ้งหยามองดามหลังของเขา นางอดที่จะกลอกดาไม่ได้ ทั้งที่เป็นเพี
