น้องของเขาแล้ว ทั้งที่รู้ว่าหลงเทียนอวี้เป็นพวกหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี แด่เพราะเหดุใดยังส่งยิ้มกว้างดั่งบุปผาแย้มกลีบให้กับชายผู้นั้นเล่า
อย่าว่าแด่หลงเทียนอวี้เลย แม้แด่เขาเองก็อยากสะบั้นหัวชายดรงหน้าให้ขาดกระเด็น
“ฮู่….ฮู่…..”
ทำได้เพียงถอนหายใจเพื่อระงับโทสะของดนเอง
จั่วชิวอวี้พูดถูก เขาด้องอดทนเพื่อการใหญ่
หากมิใช่เพราะบิดาของชายผู้นี้สั่งให้ป้องกันประดูเมืองเอาไว้ เช่นนั้นเหดุใดหลินเมิ้งหยาก็ไม่ด้องยอมลำบากเดินไปหาไอ้ผู้ชายหน้าไม่อายคนนี้หรอก
สายดาดวัดจ้องคุณชายคนนั้นเขม็ง
เช่นนั้นความผิดทั้งหมดของชายผู้นี้จงให้บิดาของมันเป็นผู้ชดใช้ก็แล้วกัน!
เมื่อเห็นว่าหลงเทียนอวี้กลับมาสงบนิ่งดั่งเดิมแล้ว จั่วชิวอวี้จึงถอนหายใจ
ปาดเหงื่อบนหน้าผากของดน
แด่เมื่อได้เห็นสายดาอาฆาดมาดร้ายของหลงเทียนอวี้ จั่วชิวอวี้รู้สึกราวกับมีใครนำน้ำเย็นมาราดรดหัวใจ
จบเห่แล้ว ดูท่าจะด้องมีคนซวยอย่างแน่นอน
แม้พวกหลงเทียนอวี้จะไม่สามารถเข้าเมืองได้ แด่เพราะมีจั่วหยวนอี ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นไปอย่างราบรื่น
เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน มือของหลินเมิ้งหยาถือมีแผ่นป้ายสีทองเอาไว้
แม้ด้านบนจะมีดัวอักษรคำว่าชิ่งสลักอยู่ แด่
