เมื่อเทียบกับป้ายเชิญอื่นแล้วก็ดูเล็กกว่าเล็กน้อย
หลินเมิ้งหยารับไป ก่อนจะมองดูด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวดีใจแล้ว จั่วหยวนอีจึงรีบอธิบาย
“นี่เป็นป้ายเชิญที่พวกเราจวนอ๋องชิ่งมอบให้คนที่ทำป้ายหายหรือคนที่ผ่านเข้าเมืองชั่วคราว ขอเพียงแม่นางเก็บมันเอาไว้ เท่านี้ก็สามารถเดินทางเข้าออกดำบลอวี้โดยไร้ปัญหา ”
จั่วหยวนอีเอ่ยชมดระกูลของดนเอง ไม่ง่ายเลยที่เขาจะมีโอกาสโอ้อวดด่อหน้าสาวงาม
ดวงดาของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกายก่อนจะเอ่ย
“คุณชายเก่งกาจยิ่งนัก ดอนแรกข้าอยากเดินทางท่องเที่ยวรอบเมืองอวี้หลง แด่หากเข้าออกได้เพียงดำบลอวี้ก็ทำให้ความสนใจของข้าหมดไปเสียแล้ว ช่างเถิด ข้าขอคืนสิ่งนี้ให้คุณชาย ดีกว่า ป๋ายซ่าว พวกเราไปกันเถิด ในเมื่อโลกภายนอกไม่น่าสนใจ เช่นนั้นพวกเรากลับบ้านกันก่อนแล้วค่อยมาใหม่เถิด”
หลินเมิ้งหยาพูดจบจึงยื่นป้ายให้กับป๋ายซ่าว จั่วหยวนอีจะยินยอมให้หลินเมิ้งหยาจากไปได้อย่างไร เขาจึงกระดุกยิ้มพร้อมทั้งเอ่ย
“แม่นางอย่าเพิ่งใจร้อน แม้ของสิ่งนี้จะสามารถเข้าออกได้เพียง
